Political Identities – UOH – Interview with Bujji Umesh

In the teenage we are definitely attracted towards the marxism. But when they have entered into the universities there we can find the all Ambedkarite organizations and all the minority organizations. Same thing happened to the Rohit issue, and few of the Dalit students. So when he realized, when he started reading about Ambedkar, when he started reading about the society then he stopped all these things pointing all the nonsenses

An interview with Bujji Umesh, whom Rohith Vemula had addressed in his final note.

Part of a series published by 1811ad. Journeys through the changing Political Landscape of India (Student Organizations)

ഞാൻ ഉമേഷ് റാവു. പൊളിറ്റിക്കൽ സയൻസിൽ പി എച്ഛ്ഡി ചെയ്യുന്നു. സീനിയർ റിസർച്ച് സ്കോളറാണ്. പി എച്ഛ് ഡി ഈ വർഷം പൂർത്തിയാക്കും. അംബേദ്‌കർ സ്റ്റുഡന്റ്സ് അസോസിയേഷന്റെ സീനിയർ മെംബറാണ്. ഞാൻ ഈ ക്യാമ്പസ്സിൽ ചേർന്നത് രണ്ടായിത്തി ആറിലാണ്. എം എ യ്ക്ക്. അതു രണ്ടായിരത്തി എട്ടിൽ പൂർത്തിയാക്കി. എന്നിട്ട് 2008-10ൽ എം ഫില്ലിനു ചേർന്നു. ഇപ്പോൾ പി എച്ഛ് ഡി ചെയ്യുന്നു. ആന്ധ്രയിലെ നല്ല കോളേജുകളിൽ ഒന്നായ നാഗാർജ്ജുനസാഗറിലാണ് ഞാൻ ബിരുദപഠനം നടത്തിയത്. അവിടെ പഠിക്കുമ്പോൾ എന്റെ സീനിയർ വിദ്യാർത്ഥികൾ ഡിഗ്രിയ്ക്കുശേഷം ഞാനെന്തുചെയ്യാനാണ് ഉദ്ദേശിക്കുന്നത് എന്നു ചോദിച്ചു. എല്ലാവരും ബി എ കഴിഞ്ഞ് ബി എഡ്, അതു കഴിഞ്ഞ് എം എഡ് ഒക്കെയാണ് ചെയ്യുന്നത്. ഞാനും അതു തന്നെയാണുദ്ദേശിച്ചിരുന്നത്.

സീനിയർ വിദ്യാർത്ഥികളുടെ ഉപദേശപ്രകാരം കേന്ദ്രസർവകലാശാലയിൽ പഠിക്കാൻ തീരുമാനിച്ചു. അങ്ങനെ ഇവിടെയെത്തി. അംബേദ്‌കർ സ്റ്റുഡ്ന്റസ് അസോസിയേഷൻ 1993-94 ലാണ് രൂപം കൊള്ളുന്നത്. അന്നുമുതൽ ഞങ്ങൾ അവകാശങ്ങൾക്കുവേണ്ടി പോരാടുന്നു. 1993- 94 നു മുമ്പ് നാലുപേർ കാണുകയോ മീറ്റിംഗുകൾ സംഘടിപ്പിക്കുകയോ ചെയ്യാൻ പാടില്ലായിരുന്നു. അതിനുശേഷം അംബേ‌ദ്‌കർ സ്റ്റുഡന്റ്സ് അസോസിയേഷൻ ഒരുപാട് സമരങ്ങൾ നയിച്ചു. ഉദാഹരണത്തിന് അഡ്‌മിഷന്റെ സമയത്ത് സഹായം ചെയ്തു. ഗ്രാമങ്ങളിൽ നിന്നും വരുന്നവരും താഴേയ്ക്കിടയിലുള്ളവരുമായ വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഇവിടത്തെ രീതികൾ ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. അവർ വരുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ സ്വീകരിക്കുകയും അവരെ അപേക്ഷാഫോം പൂരിപ്പിക്കാനും അഡ്‌മിഷന്റെ കാര്യങ്ങളിലും സഹായിച്ചു. അവർ ഏതെങ്കിലും സർട്ടിഫിക്കറ്റ്, വരുമാന സർട്ടിഫിക്കറ്റോ ജാതിസർട്ടിഫിക്കറ്റോ അങ്ങനെയെന്തെങ്കിലും മറന്നാൽ അഡ്‌മിനിസ്റ്റ്രേഷനിൽ ചെന്നിട്ട് നാലോ അഞ്ചോ ദിവസം സമയം കൊടുക്കാൻ ഞങ്ങൾ പറയുമായിരുന്നു. പക്ഷെ ഒരു വിദ്യാർത്ഥി തനിച്ചാണ് പോയി ആവശ്യപ്പെടുന്നതെങ്കിൽ അവർ സമയം കൊടുക്കില്ലായിരുന്നു. ഇവിടെ വെയിറ്റ് ചെയ്യ് എന്നോ നിനക്ക് അഡ്‌മിഷൻ കിട്ടില്ല എന്നോ പറയുമായിരുന്നു. ഇപ്പോഴും പണമില്ലാതെ വരുന്ന അല്ലെങ്കിൽ പണം തികയാതെ വരുന്ന വിദ്യാർത്ഥികൾക്ക് ഞങ്ങൾ പണം പിരിച്ചുകൊടുക്കും. അതാണ് ഞങ്ങളുടെ പ്രാഥമിക കർത്തവ്യം. അതുകഴിഞ്ഞ് ഞങ്ങൾ വിദ്യാർത്ഥികളെ കാണുകയും ഇവിടുത്തെ കാര്യങ്ങൾ വിശദീകരിച്ചു കൊടുക്കുകയും ചെയ്യും. കാരണം ഈ സർവ്വകലാശാല അല്ലെങ്കിൽ ഇന്ത്യയിലെ വേറെ ഏതൊരു സർവകലാശാലയും അഗ്രഹാരം പോലെയാണ്. ബ്രാഹ്മണ അഗ്രഹാരം. പ്രത്യേകിച്ചും ഉയർന്ന വിദ്യാഭ്യാസ സ്ഥാപനങ്ങളിൽ. സർവകലാശാല ഞങ്ങളെ സംബന്ധിച്ചിടത്തോളം ശ്മശാനം പോലെയാണ്.

ശ്മശാനത്തിലൂടെയെന്നോണമാണ് ഞങ്ങൾ ഇവിടെ നടക്കുന്നത്. എപ്പഴാണ് ഞങ്ങളുടെ ജീവൻ പോകുക എന്നറിയില്ല. അവിടെയാണ് എ എസ് എ എല്ലാവർക്കും പ്രതീക്ഷ നൽകുകയും സഹായം ചെയ്യുകയും ചെയ്യുന്നത്. ഏതെങ്കിലും ഒരു വിദ്യാർത്ഥിയ്ക്ക് എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നമുണ്ടായാൽ, ഭാഷയുടേയോ സാമ്പത്തികത്തിന്റെയോ അറ്റൻഡൻസിന്റെയോ ആയ എന്തെങ്കിലും പ്രശ്നം ഉണ്ടായാൽ ഞങ്ങൾ അവരെ കാണുകയും അവരെ സഹായിക്കുകയും ചെയ്യും. ഇതാണ് ഞങ്ങളുടെ പരിപാടികൾ. പിന്നെ ഇന്ത്യയിലോ ലോകത്തിലോ തന്നെ എന്തെങ്കിലും രീതിയിൽ ജനാധിപത്യവിരുദ്ധമായിട്ടുള്ള കാര്യങ്ങൾ നടക്കുകയാണെങ്കിൽ, ഞങ്ങൾ ആദ്യം തന്നെ മുന്നോട്ടുവന്ന് അതിനെതിരെ ശബ്ദിക്കുകയും, അവകാശങ്ങൾക്കുവേണ്ടി ഐക്യദാർഢ്യം പ്രഖ്യാപിയ്ക്കുകയും ചെയ്യും. അതാണു ഞങ്ങളുടെ സംഘടന. മണ്ഡൽ കമ്മീഷൻ വന്നപ്പോൾ ഞങ്ങളുടെ സംഘടന ഹൈദരാബാദ് സർവകലാശാലയിൽ പ്രതിഷേധസമരം നയിക്കുകയും എല്ലാ അംബേദ്‌കർ സംഘടനകളോടും സമരം നയിക്കാൻ ആഹ്വാനം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു.

സർവകലാശാലയിൽ ആദ്യത്തേയും രണ്ടാമത്തേയും വെയിറ്റിംഗ് ലിസ്റ്റ് ഇട്ടതിനുശേഷവും വല്ല ഒഴിവുകളുമുണ്ടെങ്കിൽ അത് നികത്താൻ ഞങ്ങളാണ് ആവശ്യം ഉന്നയിക്കുന്നത്. രണ്ടായിരത്തി പതിമൂന്ന് – പതിനാലിൽ 500 ഒഴിവുകളുണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ 200 ഓ.ബി സി, 200 ഓ സി, 50 എസ് സി, 50 എസ് റ്റി എന്നിങ്ങനെ ആയിരുന്നു. ഞങ്ങളുടെ സംഘടന സമരം നടത്തുകയും വി സി യോട് സീറ്റുകളിലെ കുറവ് നികത്താൻ സമ്മർദ്ദം ചെയ്യുകയും ചെയ്തതിന്റെ ഫലമായി 400 സീറ്റുകളിൽ ആ‍ൾക്കാരായി. അദ്ധ്യാപകർ നന്നായി പഠിപ്പിക്കുന്നില്ലെങ്കിലും, വെള്ളത്തിന്റെ പ്രശ്നമാണെങ്കിലും, സെമസ്റ്റർ തിയ്യതി നീട്ടിക്കിട്ടാനും, അങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള കാര്യങ്ങളിൽ ഞങ്ങളുടെ സംഘടന എപ്പോഴും ഇടപെട്ടുകൊണ്ടിരുന്നു.

അധഃകൃതവർഗ്ഗത്തിനു വേണ്ടിയും, അംബേദ്‌കർ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തിനുവേണ്ടിയും, ജനാധിപത്യപരമായ അവകാശങ്ങൾക്കുവേണ്ടിയും ഞങ്ങൾ പ്രവർത്തിച്ചു. രണ്ടായിരത്തിഅഞ്ചുമുതൽ എസ് എഫ് ഐ യും ഇങ്ങനെയൊക്കെയുള്ള കാര്യങ്ങൾ ചെയ്യാൻ തുടങ്ങിയിരുന്നു. രണ്ടായിരത്തിപ്പത്തുവരെ എ ബി വി പിയാണ് വിദ്യാർത്ഥി യൂണിയൻ തിരഞ്ഞെടുപ്പുകളിൽ മത്സരിക്കുകയും ജയിക്കുകയും അധികാരത്തിൽ വരുകയും ചെയ്തുകൊണ്ടിരുന്നത്. പത്ത് പതിനൊന്ന്, പതിനൊന്ന് പന്ത്രണ്ട് കാലഘട്ടത്തിൽ എസ് എഫ് ഐ യും, എ എസ് എ യും ഒരുമിച്ചു മത്സരിക്കുകയും ജയിക്കുകയും ചെയ്തു. രണ്ടായിരത്തിപ്പന്ത്രണ്ടിനുശേഷം എസ് എഫ് ഐ യും എ എസ് എ യും വേറെ വേറെയാണ് മത്സരിച്ചത്. ആയിരത്തിത്തൊള്ളായിരത്തി തൊണ്ണൂറ്റഞ്ചുവരെ മാർക്സിസ്സ്റ്റുകാർ ജാതിയെക്കുറിച്ച്, ജാതിവ്യവസ്ഥയെക്കുറിച്ച് ഒന്നും ചോദ്യം ചെയ്തിരുന്നില്ല. ആന്ധ്രപ്രദേശിലെ ശിവ്സാഗർ എന്ന ആളും അദ്ദേഹത്തോടൊപ്പം ദളിത് നേതാക്കളും, ദളിത് മാർക്സിസ്റ്റുകാരും കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം വിട്ടു പുറത്തുവരികയും അവർ ദളിതരുടെ കാര്യങ്ങൾ ഉന്നയിച്ച് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് സംഘടനയെ ചോദ്യം ചെയ്യുകയും ചെയ്തു. അവർ പിന്നീട് ജാതിയുടെ കാര്യങ്ങൾ ഏറ്റെടുത്തു. കമ്മ്യൂണിസ്റ്റുകാർ പച്ചപ്പുല്ലിലെ പച്ചപ്പാമ്പുപോലെയാണ്.

മാർക്സിസ്റ്റുകാരുടെ കൂടെച്ചേർന്നു പ്രവർത്തിക്കാൻ ഞങ്ങൾ എപ്പോഴും തയ്യാറാണ്. ഞങ്ങൾക്ക് അവരോട് ഈഗോയോ മറ്റു എതിർപ്പുകളോ മറ്റു പ്രശ്നങ്ങളോ ഇല്ല. രണ്ടായിരത്തിപ്പന്ത്രണ്ടിനുമുൻപ് അവനും സാധാരണ കുട്ടിയായിരുന്നു. സിനിമകളുടെ കുറിപ്പുകൾ, നായകന്മാർ, നായികമാർ അങ്ങനെയൊക്കെ. അതിനുശേഷം എസ് എഫ് ഐ യിൽ ചേരുകയും, എസ് എഫ് ഐ യുടെ യോഗങ്ങളിൽ പങ്കെടുക്കുകയും ചെയ്തു. അതിനു വേറൊരു കാരണം എന്താണെന്നുവെച്ചാൽ ബിരുദ പഠനത്തിന്റെ ഘട്ടത്തിലോ, പ്ലസ് ടു കാലഘട്ടത്തിലോ ആന്ധ്രയിലോ തെലുങ്കാനയിലോ അധഃകൃതവർഗ്ഗങ്ങൾക്കു വേണ്ടി ഒരു സംഘടന ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. അതൊരു പ്രശ്നമായിരുന്നു. ബിരുദത്തിനും പ്ലസ് ടു വിനും പഠിക്കുന്ന സമയത്ത് എസ് എഫ് ഐ, പി ഡി എസ് യു എന്നീ സംഘടനകളായിരുന്നു കോളേജുകളിലൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നത്. ഞങ്ങളൂടെ പ്രത്യയശാസ്ത്രത്തോട് അടുത്തുനിന്നിരുന്നു അവരുടെ പ്രവർത്തനങ്ങളും. അവരും അവകാശങ്ങൾക്കും നീതിയ്ക്കും വേണ്ടിയാണ് പോരാടിയിരുന്നത്. ടീനേജിൽ ഞങ്ങൾ മാർക്സിസ്റ്റ് സംഘടനകളോട് അടുത്തുനിന്നു. പക്ഷെ, ബിരുദം കഴിഞ്ഞ് സർവകലാശാലകളിൽ എത്തുമ്പോൾ അവിടെ അംബേദ്‌കർ സംഘടനകളും അധഃകൃതവർഗ്ഗത്തിനുവേണ്ടിയുള്ള സംഘടനകളും ഉണ്ട്. അതാണ് രോഹിതിന്റേയും മറ്റു പല വിദ്യാർത്ഥികളുടേയും കാര്യത്തിൽ സംഭവിച്ചത്. അവൻ അംബേദ്‌കറെക്കുറിച്ചുള്ള എഴുത്തുകൾ വായിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോൾ, സമൂഹത്തെക്കുറിച്ച് വായിക്കാനും അറിയാനും തുടങ്ങിയപ്പോൾ സകല തമാശകളും നിർത്തി. പ്ലസ് ടു ഒക്കെ പഠിക്കുമ്പോൾ ഞാനും അങ്ങനെയൊക്കെ ആയിരുന്നു. സിനിമകളെക്കുറിച്ചും നായകന്മാരെക്കുറിച്ചുമൊക്കെ പറയാൻ ഇഷ്ടമായിരുന്നു.

ചിരഞ്ജീവിയുടെ കടുത്ത ആരാധകനും ആയിരുന്നു ഞാൻ. ഇപ്പോൾ അതൊക്കെ നിസ്സാരമായിട്ടാണ് തോന്നുന്നത്. അവനും അതേ വിചാരമാണ് ഉണ്ടായത്. ഞങ്ങൾ വളരെക്കാലം ഒരുമിച്ചാണ് നടന്നിരുന്നത്. ഏകദേശം മൂന്നുവർഷത്തോളം. കാണുമ്പോൾ ഞങ്ങൾ ഒരുപാട് ചർച്ചകൾ ചെയ്തിരുന്നു. ഞങ്ങൾ കണ്ടുമുട്ടുമ്പോൾ, പെൺകുട്ടികളെക്കുറിച്ചോ, സമയം വെറുതേ പാഴാവുന്ന കാര്യങ്ങളെക്കുറിച്ചോ ഒന്നും ഒരിക്കലും ചർച്ച ചെയ്തിരുന്നില്ല. പെൺകുട്ടികളെക്കുറിച്ച് അഭിപ്രായം പറയുകയോ ചെയ്തില്ല. അവൻ വളരെ വിവേകമുള്ള ആളെപ്പോലെ പെരുമാറി. ഞങ്ങൾ അംബേദ്‌കർ രാഷ്ട്രീയത്തെക്കുറിച്ചും മാർക്സിസ്റ്റ് രാഷ്ട്രീയത്തെക്കുറിച്ചും സംസാരിച്ചു. എനിക്കു തോന്നുന്നത് ദളിത് രാഷ്ട്രീയത്തിന്റെ വല്യ എതിരാളികൾ കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പ്രസ്ഥാനം ആണെന്നാണ്. കാരണം പ്രവർത്തനങ്ങളൊക്കെ ഏകദേശം ഒരുപോലെയാണ്. രണ്ടു പ്രസ്ഥാനവും ഒന്നായിരുന്നെങ്കിൽ അംബേദ്‌കർ പ്രസ്ഥാനം ഇന്നുള്ളതുപോലെയാകുമോയെന്ന് ഊഹിച്ചുനോക്കൂ.

Leave a Comment